Wieża widokowa De Zoutkegel

DLACZEGO WARTO?

Co czeka na miejscu.

Uitkijktoren De Zoutkegel to bardziej niski punkt obserwacyjny niż klasyczna wieża widokowa. Nie chodzi tutaj o wejście kilkadziesiąt metrów ponad teren i oglądanie panoramy po horyzont, tylko o możliwość spojrzenia z trochę wyższej perspektywy na mokradła Eanjumer Kolken, których dużej części nie da się normalnie zwiedzać pieszo. Sama konstrukcja została więc podporządkowana krajobrazowi i obserwacji przyrody, a nie wysokości.

Najbardziej charakterystyczny jest kształt obiektu. De Zoutkegel została zaprojektowana tak, żeby przypominać dawny stożek soli, co bezpośrednio nawiązuje do historii tej części Fryzji. W przeszłości na terenach wokół Eanjum i Ie wydobywano słony torf. Torf suszono, spalano, a następnie z powstałego popiołu odzyskiwano sól. Surowiec układano w charakterystyczne kopce i właśnie do takiej formy nawiązuje dzisiejszy punkt obserwacyjny.

To ciekawy motyw, bo dawne wydobycie torfu miało bardzo duży wpływ na krajobraz, który oglądamy dzisiaj. Usuwanie kolejnych warstw gruntu sprawiało, że teren stawał się coraz niższy i bardziej podatny na wodę. Z biegiem czasu powstały warunki sprzyjające rozwojowi mokradeł, które dziś są ważnym miejscem dla ptaków.

Eanjumer Kolken to rozległy teren niskich łąk, wody i podmokłych fragmentów, które szczególnie dobrze wyglądają podczas migracji ptaków. Wiosną i latem pojawiają się tu typowe gatunki łąkowe, natomiast jesienią i zimą można zobaczyć duże grupy gęsi, kaczek i ptaków brodzących. Dla osób lubiących birdwatching lornetka zdecydowanie ma tutaj sens.

De Zoutkegel pozwala obserwować ten teren bez konieczności wchodzenia w najbardziej wrażliwe części rezerwatu. To ważne, bo Eanjumer Kolken nie jest normalnym parkiem, po którym można chodzić dowolnie. Część obszaru pozostaje zamknięta właśnie po to, żeby ptaki miały spokojne miejsce do odpoczynku i lęgów.

Sama wysokość konstrukcji jest niewielka, więc nie należy spodziewać się spektakularnego widoku ponad całym regionem. W praktyce zyskuje się po prostu trochę lepszą perspektywę na otwarty teren, wodę i trzcinowiska. Przy płaskim fryzyjskim krajobrazie nawet niewielkie podniesienie wystarcza, żeby zobaczyć więcej niż z poziomu drogi.

Obiekt stoi przy trasie wodnej Súd Ie, która łączy okolice Dokkum z Lauwersmeer i Oostmahorn. Dzięki temu De Zoutkegel można odwiedzić nie tylko pieszo albo rowerem, ale także przy okazji wycieczki po wodzie. W pobliżu znajdują się miejsca do cumowania, więc jest to fajny przystanek również dla osób pływających łodzią lub kajakiem.

Warto zwrócić uwagę na to, że cały projekt został pomyślany jako część większego krajobrazu, a nie samotna konstrukcja. W okolicy ustawiono ławki i miejsca odpoczynku w podobnym stylu, dzięki czemu całość wygląda spójnie i pasuje do otwartego charakteru terenu.

Najlepiej odwiedzać De Zoutkegel przy dobrej pogodzie i przejrzystym powietrzu. Przy pochmurnym dniu widok nadal ma swój klimat, ale przy słońcu znacznie lepiej widać kontrast pomiędzy wodą, zielenią i szerokim niebem typowym dla północnej Fryzji.

Nie jest to miejsce, które zajmie dużo czasu. Sama wizyta przy punkcie obserwacyjnym może zamknąć się w kilkunastu lub kilkudziesięciu minutach. Dużo więcej sensu ma połączenie De Zoutkegel z większą trasą po okolicy, na przykład w stronę Ezumazijl, Lauwersmeer albo Dokkum.