Wieża widokowa Hulzenberg

DLACZEGO WARTO?

Co czeka na miejscu.

Uitkijktoren Hulzenberg koło Stokkum stoi w jednym z najwyższych punktów Bergherbos i właśnie dlatego widok jest tutaj dużo lepszy, niż sugerowałaby sama wysokość konstrukcji. Wieża ma około 21 metrów, ale Hulzenberg wznosi się na ponad 82 metry nad NAP, więc po wejściu na górę znajduje się już naprawdę wysoko ponad otaczającym krajobrazem. Do pokonania jest około 104 stopni, a nagrodą jest bardzo szeroka panorama na Achterhoek, Liemers i niemieckie pogranicze.

Przy dobrej widoczności można wypatrzyć między innymi Zutphen na północy, Nijmegen na zachodzie oraz Kleve i Elten po stronie niemieckiej. W innych kierunkach widać rozległe lasy Bergherbos, pola wokół Stokkum i ’s-Heerenberg oraz dalsze fragmenty Veluwezoom. To jeden z tych punktów, gdzie naprawdę dobrze czuć, że okolice Montferlandu są dużo bardziej pofałdowane niż większość Holandii.

Sama wieża została zbudowana z drewna pochodzącego bezpośrednio z Bergherbos. Materiał najpierw trzeba było wybrać, ściąć i odpowiednio wysuszyć, a później wszystkie elementy oraz beton na fundament transportowano na szczyt wzgórza. Konstrukcja ma mocno drewniany, surowy charakter i dobrze pasuje do lasu. Nie wygląda jak stalowa wieża postawiona przypadkiem na polanie, tylko jak coś wyciągniętego z samego otoczenia.

Ciekawy jest również kształt obiektu. Projekt nawiązuje do motteburcht, czyli średniowiecznych warowni budowanych na sztucznie usypanych kopcach. W tym przypadku skojarzenie pasuje wyjątkowo dobrze, bo wieża sama stoi na mocno wyniesionym Hulzenberg i z daleka rzeczywiście przypomina drewnianą konstrukcję obronną górującą nad lasem.

Sam Hulzenberg ma też swoją historię. Przez długi czas należał do proboszcza G.A. van Sonsbeecka, który żył w latach 1878–1930. Wykorzystywał teren jako miejsce polowań i planował nawet budowę sanatorium. Żeby stworzyć odpowiednio równą powierzchnię pod planowany budynek, część wierzchołka wzgórza została kiedyś wyrównana. Z tyłu Hulzenberg Van Sonsbeeck założył również ogród ziołowy, a w pobliskim budynku przygotowywał z roślin różnego rodzaju soki lecznicze.

Po jego śmierci teren w 1931 roku kupiło Huis Bergh. Dzisiaj większa część Bergherbos znajduje się pod opieką Natuurmonumenten i zamiast sanatorium czy prywatnych terenów łowieckich mamy tutaj rozbudowaną sieć tras spacerowych, leśnych dróg i punktów historycznych.

Bergherbos jest ciekawy także ze względu na samą geologię. Las leży na stuwwal, czyli morenowym wzniesieniu utworzonym przez lądolód podczas epoki lodowcowej. Ogromne masy lodu przesuwały i spiętrzały piasek oraz żwir, tworząc cały pofałdowany teren Montferlandu. Dlatego spacer tutaj potrafi mieć całkiem konkretne podejścia i zejścia, czego po holenderskim lesie nie zawsze człowiek się spodziewa.

Właśnie dojście na Hulzenberg jest częścią wizyty. Jeśli chcecie dostać się do wieży możliwie szybko, najlepiej zacząć przy Parkeerplaats Hulzenberg przy Eltenseweg w Stokkum. Od parkingu prowadzą srebrne oznaczenia, a dojście ma około kilometra. Ostatni fragment idzie wyraźnie pod górę, więc zanim zaczniecie liczyć 104 schody, nogi już trochę pracują.

Można też zrobić z tego większą trasę. Natuurmonumenten prowadzi przez wieżę dwie Erfgoedroutes Bergherbos. Jedna ma około 7 km i pokazuje między innymi okolice ’t Peeske oraz ślady militarnej historii, druga liczy około 9 km i prowadzi przez kolejne historyczne miejsca w lesie. Obie startują przy Uitspanning ’t Peeske w Beek i mniej więcej w połowie trasy dochodzą do Hulzenberg.

W Bergherbos warto zwracać uwagę nie tylko na widoki. Okolica jest dobra dla ptaków leśnych i polnych, a na skrajach lasu występują między innymi kuropatwy, skowronki i trznadle. W bardziej spokojnych fragmentach można spotkać sarny i borsuki, a Natuurmonumenten stworzyło nawet specjalne korytarze dla gadów, żeby poprawić warunki dla jaszczurek i węży.

Na samej platformie dobrze jest zostać chwilę dłużej. Kierunki są na tyle różne, że panorama zmienia się zależnie od strony: w jednym miejscu dominują lasy, w innym otwierają się pola i miejscowości, a dalej zaczynają się Niemcy. Przy czystym powietrzu naprawdę widać, że Montferland leży dokładnie na styku kilku różnych krajobrazów.