Wieża widokowa Onlanden

DLACZEGO WARTO?

Co czeka na miejscu.

Uitkijktoren De Onlanden to zdecydowanie coś więcej niż zwykła wieża postawiona na końcu spacerowej trasy. Już sama konstrukcja wygląda nietypowo: zamiast prostego słupa z platformą na górze mamy wysoką, poskręcaną bryłę z drewna i stali, pełną schodów, przejść i kilku poziomów widokowych. Z daleka bardziej przypomina nowoczesną rzeźbę ustawioną pośrodku mokradeł niż klasyczny punkt obserwacyjny.

Wieża stoi na terenie De Onlanden, rozległego obszaru przyrodniczego na granicy prowincji Groningen i Drenthe. To miejsce jest szczególne, bo łączy dwie funkcje. Z jednej strony jest ważnym terenem dla ptaków, bobrów, wydr i innych zwierząt, a z drugiej ogromnym magazynem wody, który pomaga chronić Groningen przed podtopieniami podczas okresów intensywnych opadów. Woda może rozlewać się tutaj po łąkach i dawnych dolinach rzecznych, zamiast od razu spływać dalej w stronę miasta.

Najkrótsza droga do wieży zaczyna się przy parkingu Noorddijk w Peize. Stamtąd prowadzi oznaczona trasa Beleefpad Uitkijktoren De Onlanden. Ma około 800 metrów długości, więc dojście zajmuje mniej więcej kilkanaście minut. To dobra opcja dla osób, które chcą zobaczyć samą wieżę i panoramę, bez robienia dłuższej kilkukilometrowej pętli przez cały rezerwat.

Im bliżej podchodzimy, tym lepiej widać, jak nietypowo została zaprojektowana cała konstrukcja. Schody nie prowadzą po prostu pionowo do góry. Trasa zmienia kierunek, przechodzi przez kolejne poziomy i kilka razy otwiera inne fragmenty krajobrazu. Według Natuurmonumenten właśnie o to chodziło – na każdym poziomie człowiek ma zobaczyć otoczenie z trochę innej perspektywy.

Na samą górę prowadzi 121 stopni. Nie jest to może wejście jak na wysoką wieżę kościelną, ale pod koniec nogi spokojnie mogą dać o sobie znać. Nagroda pojawia się na najwyższej platformie, skąd otwiera się pełna panorama 360°.

W jedną stronę widać ogromną przestrzeń De Onlanden: podmokłe łąki, kanały, trzcinowiska, zarośla i płaskie tereny ciągnące się aż po horyzont. W drugą stronę pojawia się skyline Groningen. Przy dobrej widoczności można wypatrzyć również lasy Fochteloërveen, a nawet wieżę policyjną w Assen.

Największe wrażenie robi jednak nie sam fakt, że z góry widać daleko, tylko skala całego terenu. Z poziomu ścieżki De Onlanden może wyglądać po prostu jak duże mokradło. Dopiero po wejściu na wieżę dobrze widać, jak rozległy jest cały obszar i jak niewiele zabudowy znajduje się pomiędzy wieżą a horyzontem.

To również świetne miejsce dla osób, które lubią obserwować ptaki. De Onlanden jest znane jako bardzo bogaty teren ornitologiczny. Można tutaj spotkać między innymi wodniki, porzeczki, bąki, warzęchy, czaple i wiele gatunków kaczek. W różnych okresach pojawiają się również ptaki drapieżne. Z górnej platformy znacznie łatwiej wypatrzyć ruch nad trzcinami albo otwartą wodą, dlatego warto zabrać ze sobą lornetkę.

Ciekawa jest też sama historia powstania wieży. Punkt widokowy planowano tutaj już podczas urządzania De Onlanden jako obszaru retencyjnego, ale początkowo zabrakło pieniędzy. Później projekt przejęło Natuurmonumenten, które zaczęło szukać finansowania zewnętrznego. Pierwsza koncepcja nie została zrealizowana, ale ostatecznie udało się doprowadzić projekt do końca. Wieża została ukończona w 2017 roku.

Sama konstrukcja została zaprojektowana przez Ateliereen Architecten. Drewniane listwy otaczające stalowy szkielet tworzą charakterystyczną, nieregularną bryłę, a schody i platformy są ułożone tak, żeby odwiedzający nie szli cały czas w jednym kierunku. Dzięki temu nawet podczas wejścia co chwilę zmienia się widok na okolicę.

Jeśli po wejściu na wieżę macie ochotę zobaczyć więcej, można połączyć ją z dłuższym spacerem przez De Onlanden. Oficjalna trasa Natuurmonumenten ma około 6,7 km i prowadzi między innymi wzdłuż Eelderdiep, przez jedne z najbardziej podmokłych fragmentów rezerwatu. Wieża znajduje się przy krótkim odgałęzieniu tej trasy.

Warto też pamiętać, że teren potrafi wyglądać zupełnie inaczej zależnie od pory roku. Po mokrym okresie rozlewiska są znacznie większe, latem pojawia się więcej zieleni i ptaków, a zimą krajobraz robi się surowy i bardzo otwarty. Przy zachodzie słońca drewniana konstrukcja wieży i mokradła dookoła potrafią wyglądać naprawdę efektownie.