Wieża widokowa De Koepel

DLACZEGO WARTO?

Co czeka na miejscu.

Uitkijktoren De Koepel w Lunteren to jedna z tych wież, które są ciekawsze niż zwykły punkt widokowy w lesie. Stoi na szczycie Galgenberg, w samym środku Luntersche Buurtbosch, i ma status Rijksmonument. Jej historia jest mocno związana z notariuszem Johannesem van den Hamem, który pod koniec XIX wieku odegrał dużą rolę w tworzeniu tego lasu i ostatecznie zapisał go mieszkańcom Lunteren.

Początkowo nie było tutaj żadnej dużej wieży. Van den Ham podczas swoich spacerów i inspekcji lasu chciał mieć miejsce, gdzie mógłby odpocząć i napić się herbaty. Najpierw powstała więc prosta drewniana budka, później niewielki murowany pawilon z dachem krytym strzechą. Problem pojawił się wtedy, gdy drzewa wokół zaczęły szybko rosnąć i zasłaniać widok. Budynek podwyższano, dodawano kolejne poziomy i tarasy, aż w końcu stało się jasne, że potrzebna jest prawdziwa wieża.

Po śmierci Van den Hama w 1912 roku jego rodzina postanowiła stworzyć trwały punkt widokowy jako formę upamiętnienia. W kolejnych dekadach konstrukcja była przebudowywana i podwyższana, bo las wokół cały czas rósł. Obecna forma De Koepel pochodzi głównie z połowy XX wieku i została zaprojektowana tak, żeby nadal wystawać ponad korony drzew.

Wieża ma kilka kondygnacji i na kolejnych poziomach znajdują się niewielkie wystawy związane z historią Lunteren, Goudsberg i samego lasu. Jedna z ekspozycji opowiada między innymi o dawnych mieszkańcach regionu, lokalnych wydarzeniach i ciekawych postaciach związanych z okolicą. Dzięki temu wspinaczka nie polega wyłącznie na pokonywaniu kolejnych stopni.

Na najwyższym poziomie wychodzi się na zewnętrzny taras widokowy. Przy dobrej pogodzie panorama jest szeroka i rozciąga się ponad całym Luntersche Buurtbosch. Widać lasy Veluwe, pola wokół Lunteren, zabudowę regionu, a przy naprawdę dobrej przejrzystości można wypatrzyć nawet Domtoren w Utrechcie.

Dużo robi samo położenie na Galgenberg. To jeden z wyższych naturalnych punktów w okolicy, więc wieża nie musi mieć kilkudziesięciu metrów, żeby dawać dobry widok. Z poziomu ziemi las zasłania praktycznie wszystko, ale po wejściu ponad korony panorama nagle otwiera się na kilka stron.

Luntersche Buurtbosch jest też ciekawy sam w sobie. Układ ścieżek nie jest przypadkowy. Część alejek została zaprojektowana w formie wzoru liścia, co najlepiej widać na mapach albo z góry. Van den Ham traktował las nie tylko jako teren gospodarczy, ale też jako miejsce wypoczynku i coś, co miało służyć mieszkańcom wsi.

Właśnie dlatego zarówno las, jak i De Koepel mają dziś status zabytkowy. Całość jest przykładem dość nietypowego połączenia prywatnej inicjatywy, krajobrazu i lokalnej historii. Zamiast zwykłego lasu produkcyjnego powstało miejsce z alejami, punktami wypoczynku i charakterystyczną wieżą pośrodku.

Obok De Koepel znajduje się również niewielka Pleisterplaats, gdzie w sezonie można napić się czegoś ciepłego lub zimnego i chwilę odpocząć. Są też stoły piknikowe i miejsce na spokojną przerwę po wejściu na wieżę.

Cały teren dobrze nadaje się na krótki spacer. Jedna z lokalnych tras ma około 5 km i prowadzi przez Luntersche Buurtbosch właśnie do De Koepel. Można więc zostawić samochód przy skraju lasu i potraktować wieżę jako środkowy punkt całej pętli.

Do samej konstrukcji nie można normalnie dojechać samochodem. Najwygodniej zaparkować przy Boslaan, w okolicy De Lunterse Boer, a dalej przejść około dziesięciu minut półutwardzoną ścieżką przez las. Rowerem można dojechać dużo bliżej, a przy wieży znajduje się nawet punkt ładowania rowerów elektrycznych.